ละครเพลงเรื่อง “ครอบครัวสูญหาย” (Sans Famille) ที่ดัดแปลงจากนวนิยายคลาสสิกของเอคเตอร์ มาโลต์ มีกำหนดเปิดการแสดงครั้งแรกในคืนวันที่ 30 พฤษภาคม พ.ศ. 2568 ในเมืองหลวงฮานอย การแสดงได้รับความสนใจอย่างล้นหลามจากผู้ชมวัยรุ่นและเด็กๆ เนื้อหาสะท้อนถึงการผจญภัยและความมหัศจรรย์ของเด็กชายเรมีผ่านบทเพลงและฉากเวทีที่สร้างสรรค์ ผลงานนี้ไม่เพียงแต่ให้ความบันเทิงแก่ผู้ชม แต่ยังมอบข้อคิดเกี่ยวกับความสำคัญของการไม่ยอมแพ้และความหวังที่จะพบกับแสงสว่างแม้ในช่วงเวลาที่ยากลำบากที่สุด
บรรยากาศและการแสดงที่น่าประทับใจ
ในคืนวันที่ 30 พฤษภาคม พ.ศ. 2568 โรงละครเยาวชนหมายเลข 11 Ngo Thi Nham ในเขต Hai Ba Trung ของฮานอยกลายเป็นเวทีสำหรับการแสดงละครเพลงเรื่อง “ครอบครัวสูญหาย” ซึ่งนำเสนอเรื่องราวอันซาบซึ้งของเด็กชายเรมี ผู้ต้องเผชิญหน้ากับความยากลำบากมากมายหลังจากถูกพ่อบุญธรรมขายให้กับคณะละครสัตว์ของวิทาลิส ภายใต้การกำกับของศิลปินผู้มีผลงานโดดเด่น เล อันห์ เตี๊ยต และการเขียนบทโดย บุ่ย ฮอง เกว๋ การแสดงเต็มไปด้วยปฏิสัมพันธ์ระหว่างผู้ชมและตัวละคร เช่น การให้เด็กๆ ฝึกร้องเพลงกับเรมี ทำให้การแสดงน่าสนใจมากขึ้น นอกจากนี้ เวทีที่ออกแบบโดยศิลปิน ดัง มินห์ ตวน ยังสะท้อนถึงความงามของปารีสและชนบทฝรั่งเศสในศตวรรษที่ 19 โดยผ่านภาพวาดและเครื่องแต่งกายที่ประณีต
ดนตรีในละครเพลงนี้ได้รับการปรับปรุงจากผลงานคลาสสิก และเนื้อร้องภาษาเวียดนามถูกประดิษฐ์ขึ้นอย่างพิถีพิถัน ส่วนการแสดงของนักแสดงรุ่นใหม่ก็ได้รับคำชื่นชมจากความสามารถในการแสดง การร้องเพลง และการเต้นที่สมบูรณ์แบบ
ละครเพลงนี้จะแสดงหลายรอบตลอดฤดูร้อน โดยเฉพาะอย่างยิ่งในโอกาสวันเด็ก เมื่อวันที่ 1 มิถุนายน เพื่อมอบประสบการณ์ทางจิตวิญญาณที่ทรงคุณค่าให้กับครอบครัว
จากการนำเสนอดังกล่าว ละครเพลง “ครอบครัวสูญหาย” ไม่ใช่แค่การแสดงทางดนตรี แต่ยังเป็นการส่งสารที่ลึกซึ้งเกี่ยวกับความหวังและความพยายามที่จะไม่ยอมแพ้ต่อโชคชะตา
ละครเพลงนี้ได้รับเสียงตอบรับอย่างล้นหลามจากผู้ชมทุกเพศทุกวัย ด้วยการเล่าเรื่องที่น่าดึงดูดและรายละเอียดที่ประณีต
แรงบันดาลใจที่เกิดจากละครเพลง
ในฐานะผู้ชม ผมรู้สึกซาบซึ้งใจอย่างมากกับข้อความที่แฝงอยู่ในละครเพลงเรื่องนี้ ไม่มีอะไรสามารถแทนที่พลังแห่งความหวังและความเชื่อมั่นในอนาคตได้ ละครเพลง “ครอบครัวสูญหาย” ช่วยให้เราตระหนักถึงความสำคัญของการสนับสนุนกันและกันในครอบครัว และการไม่ยอมแพ้ต่ออุปสรรคใดๆ แม้ว่าเราจะเผชิญกับความยากลำบากขนาดไหนก็ตาม นอกจากนี้ การผสมผสานระหว่างดนตรี บทละคร และการออกแบบเวทียังเป็นตัวอย่างที่ยอดเยี่ยมของศิลปะที่สามารถสร้างแรงบันดาลใจให้กับคนทุกเพศทุกวัย
